cancel

eKantipur - 'नेपाल राजनीति उद्योग प्रालि'

आज म जे लेख्नेछु, त्यो सबै पाठकलाई प्रीतिकर लाग्ने छैन । यो थाहा पाउँदापाउँदै पनि म लेखनीको धार बदल्न चाहन्न । आज एक दिनका निम्ति सबैलाई रिझाउने कुरा गर्न नसकिने होइन । तर एक माघले जाडो नजाने रहेछ भन्ने यथार्थ आफ्नो लामो पत्रकारिता जीवनमा पटकपटक भोगेको मानिसले माघ महिना सुहाउँदो कुरा गरेर मात्र बस्न नसक्ने रहेछ । आज यो लेख्न बस्दा श्रद्धेय लौहपुरुष गणेशमानजीको सम्झनाले मलाई छोपिरहेछ, जसले एक दिन चाक्सीबारीमा मलाई भनेका थिए, 'हामी भनेको लिडर हो, लेड होइन । लिडरका पछाडि कहिले लाख जनता, कहिले लिडर एक्लै ! आफ्नो पछाडि कत्रो भीड छ वा छैन भन्ने आधारमा कुनै पनि लिडरले आफ्नो गन्तव्य निर्धारण गर्दैन । भीडको मात्रा हेरेर कसैले आफ्नो बाटो तलमाथि गर्छ भने त्यो लिडर होइन, लेड हो । राजनीतिमा मात्र होइन, राष्ट्रिय जीवनका हरेक अंगमा लिडरहरू हुनुपर्छ, अनि मात्र देशले प्रगति गर्छ ।' त्यस दिन जाँदाजाँदै गणेशमानजीले दिनुभएको सल्लाह म आजन्म बिर्सन सक्दिनँ, 'तपाईंजस्तो पत्रकारले बोल्दा वा लेख्दा के गरें, मेरा दर्शक र पाठक रिसाऊन् वा खुसाऊन् भनेर काम गर्नु मुख्य होइन । यदि तपाईंको विवेक तपाईंको लेखनीसँग अप्रसन्न छ भने सारा दुनियाँ तपाईंसँग खुसाए पनि मेरा नजरमा तपाईं जीवनको बाजीमा हारेको जुवाडे हुनुहुनेछ । काम गर्दा गल्ती हुन सक्छन् तर गलत 'नियत' राखेर काम नगर्नू ।' आज यो लेख्न बस्दा गणेशमानजीलाई सम्झेर मन भावुक भएको छ । र, म शासकीय स्वरूपका सम्बन्धमा यो स्तम्भको दोस्रो भाग आज फेरि बुँदागत रूपमा नै प्रस्तुत गर्ने अनुमति चाहन्छु । कृपया यो आलेखलाई गत पुस ३० गतेको लेखकै अभिभाज्य अंगका रूपमा पढिदिन अनुरोध छ । १) म जनताबाट प्रत्यक्ष रूपले निर्वाचित कार्यकारी पद्धतिको पक्षमा छु । किन छु ? भनेर प्रस्ट पार्नुअघि म नेपालमा 'संसदीय प्रणाली' का नाममा त्यो बिचरा राजनीतिक प्रणालीले खाँदै नखाएको विष उसको मुखमा जबर्जस्ती कोच्ने मूर्खताचाहिँ गर्न चाहन्न । विगत दुई दशकमा नेपालमा देखिएका सबै विसंगतिहरूको मुहान यही 'संसदीय व्यवस्था' थियो भनेर 'होलो, सोलो, डोलो' समाधान प्रस्तावित गर्न मलाई मेरो विवेकले रोक्छ । रूपचन्द्र बिष्टको एक महावाक्य छ, 'हत्याको दोष मृतकलाई नै बोकाउने ठाउँ हो यो !' आफ्नो अद्भूत व्यंग्यात्मक शैलीमा हाँस्दै रूपचन्

cancel

cancel

cancel

cancel

close

cancel

close

close